Χρυσή Αυγή – το ομοιοπαθητικό1 φάρμακο του συστήματος

Δύο κάστες εθνοφυλάκων έχουν εμφανιστεί και ανταγωνίζονται στην καυχησιολογία∙ διεκδικούν την ηθική τους ανωτερότητα ο ένας απέναντι στον άλλον.

γράφει ο Γιώργος Παυλής

Παρακολουθώντας ένα βράδυ την τηλεοπτική εκπομπή «Στον Ενικό», άκουγα τις θέσεις των πολιτικών κομμάτων, αλλά και την προβληματική που έθεταν, παρατήρησα ότι όλες οι πλευρές είχαν παραδόξως δίκιο. Από τα δεξιότερα των δεξιών εδράνων της Βουλής των Ελλήνων έως το ΚΚΕ, όλες οι πλευρές, από την σκοπιά τους, ερμήνευαν το κοινό πράγμα, το κοινό συμβάν, με ένα τρόπο που ευσταθούσε.

Απέναντι σε αυτή την περίεργη ισορροπία δυνάμεων, αυτή την ησυχία που επικρατεί μέσα στο μάτι ενός κυκλώνα, καθώς όλες οι τάσεις κατατείνουν προς ένα σημείο βαθιά μέσα σ’ αυτόν –σημείο που ορίζεται μεν απ’ αυτές αλλά απορροφώντας την ενέργειά τους δε– ένιωσα αμήχανος διακρίνοντας  πίσω από την συνολική εικόνα του πολιτικού φάσματος, την παράσταση και αναπαράσταση μιας βαθειάς εθνικής, ιστορικής τραγωδίας, να έρχεται με την μορφή ενός γλυκού καλοκαιρινού αέρα, μιας τραγωδίας απάλαφρης.

Ένα βασικό ερώτημα: πώς το πολιτικό σύστημα της Continue reading «Χρυσή Αυγή – το ομοιοπαθητικό1 φάρμακο του συστήματος»

Βαρύτερα ειν’ τα ξένα

Δεν αποφασίζουμε όμως αν είμαστε με αυτούς που εκριζώνουν τους ανθρώπους ή με τους εκριζωμένους ανθρώπους.

Η μισή αλήθεια είναι πως, δεν έχουν «τελειωμό τα πάθια κ’ οι καημοί του κόσμου». Η άλλη μισή πως αυτή την σοφή παραδοχή την κάναμε δικαιολογία για την δική μας κακομοιριά. Την απόσταση μεταξύ της διαπίστωσης και της παραδοχής την καλύψαμε δρομαίως με απίστευτη ευκολία και αγοραίο κυνισμό. Χέρι που δεν μπορείς να δαγκώσεις… φίλησέ το, αποφανθήκαμε για να φέρουμε βόλτα το φίλιωμά μας με το κακό.

Παραψήλωσε ο νους μας και δεν λέει ούτε και τώρα να χαμηλώσει στο ύψος της καρδιάς που δεν γνωρίζει από δικολαβίες. Τίποτα. Κραταιή η προκατάληψη της προόδου που όλα τα αλέθει. Κι ας έχει περάσει σχεδόν μισός αιώνας από τότε που κάποιοι ξεκάθαρα μας επισήμαναν πως πήραμε την ζωή μας λάθος. Αυτοί έμειναν στο περιθώριο κι εμείς εγκλωβισμένοι στην αυταπάτη της νέας ειδωλολατρίας μας, συνεχίζουμε να πορευόμαστε σ’ έναν δρόμο που κατ’ εξακολούθηση διαψεύδει και τις διακηρυγμένες προθέσεις μας και τις ανομολόγητες φιλοδοξίες μας.

Παρά τις καθ’ όλα θεωρητικές μεγαλοστομίες μας για Continue reading «Βαρύτερα ειν’ τα ξένα»

Πούλα ρε, πούλα – κρατισμού απολογία

Να μην μείνει τίποτε στο αχαΐρευτο ελληνικό κράτος. Να μας αναλάβουν εξ ολοκλήρου οι ειδήμονες των Βρυξελλών και τα εδώ λαχανάκια τους.

του Θεόδωρου Ε. Παντούλα

Το ελληνικό κράτος και οι επιχειρήσεις του απασχολούσαν κι απασχολούν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι ζούσαν και ζουν τις οικογένειές τους (αλλά και τις οικογένειες του φούρναρη, του μανάβη, του δάσκαλου κ.λπ.) έχοντας ως εργοδότη τους το ελληνικό κράτος.

Το ελληνικό κράτος ήταν κι είναι προβληματικό αλλά είχε, κι όσο απέμεινε, έχει ακόμη έναν δημόσιο χαρακτήρα, δηλαδή τα κριτήριά του ήταν κι είναι περισσότερο κοινωνικά. Γι’ αυτό άλλωστε στήριζε την περιφέρεια και πολλές φορές πήγαινε εκεί που δεν πήγαιναν οι εργολήπτες των δημοσίων έργων. Είχε καλές (συχνά και προνομιακές) σχέσεις με τους εργαζόμενούς του, φορολογούσε εντός της χώρας τα κέρδη και, κυρίως, τα επένδυε εντός της κ.λπ. κ.λπ.

Το ελληνικό δημόσιο βεβαίως είχε κι έχει και πολλά προβλήματα. Πριν όμως αναζητηθούν θεραπείες των προβλημάτων οι εκ Λονδίνου κομπογιαννίτες (πολλές φορές υπότροφοι του ελληνικού κράτους και συχνότατα ισόβιοι τρόφιμοί του!!!) άρχισαν να μασουλάν (και να φτύνουν ολούθε) την καραμέλα των ιδιωτικοποιήσεων και της απελευθέρωσης της Αγοράς, που κατά τους ντεμέκ επαΐοντες πάντοτε ήταν, είναι και θα είναι το γιατροσόφι δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν!

Continue reading «Πούλα ρε, πούλα – κρατισμού απολογία»

Ευτυχώς που είμαστε στο €υρώ

Κι αν μας στενεύει το κοινοβουλευτικό κοστούμι, υπάρχουν πάντοτε οι πρόθυμοι τεχνοκράτες, που δεν υποκύπτουν σε κανέναν εκβιασμό, αφού είναι αυτοπροαίρετη η προσχώρησή τους στα κελεύσματα των Αγορών.

Πιθανώς η πολιτική σταδιοδρομία του απροσχημάτιστα ανακόλουθου Αλ. Τσίπρα (του πολιτικού απατεώνα που κέρδισε τις εκλογές υποσχόμενος να διώξει την Τρόικα και που εν συνεχεία ζήτησε από το εκλογικό σώμα να συναινέσει σε ό,τι ο ίδιος δεν είχε τον πολιτικό ανδρισμό να αρνηθεί) να τελειώσει σύντομα. Αλλά αυτό δεν ενδιαφέρει παρά μόνον τους οικείους του.

Αυτό που επίσης δεν πρέπει να ενδιαφέρει είναι ότι ο Αλ. Τσίπρας (επικουρούμενος από τον παλαιοκομματικό συρφετό, που τα σκάτωσε ήδη με τα προηγούμενα μνημόνια) έφερε μια συμφωνία πολύ χειρότερη από αυτήν που απέρριψαν προηγουμένως οι πολίτες.

Αυτό που θα έπρεπε να μας απασχολεί είναι η (αυτονόητη!!!) βία και βιά με την οποία δρομολογούνται ερήμην μας οι εξελίξεις. Όχι μόνο ο οικονομοτεχνικός αλλά και ο ηθικός Continue reading «Ευτυχώς που είμαστε στο €υρώ»

Το σύστημα τους σκοτώνει όλους – όχι μόνον τους φτωχούς

Το σημερινό μοντέλο ανάπτυξης κατάφερε να αισθάνονται άσχημα, ακόμη κι αυτοί που είναι καλά! Φανταστείτε οι άλλοι!

του Massimo Fini

Στην Ελβετία, μέσα σε λίγες εβδομάδες, αυτοκτόνησαν δυο μεγαλοστελέχη επιχειρήσεων. Ο Pierre Wauthier, 53 ετών, χρηματιστηριακός διευθυντής του ασφαλιστικού κολοσσού Zurich και ο Carsten Schloter, 49 ετών, επικεφαλής των τηλεπικοινωνιών Swisscom. Ο Wauthier ήταν πιεσμένος, αγχωμένος από την πίεση του προϊσταμένου του για την επίτευξη όλο και υψηλότερων στόχων και μην αντέχοντας πια, αυτοκτόνησε. Περισσότερο ενδεικτική είναι η περίπτωση του Schloter, ο οποίος έγραψε: «δεν μπορείς να είσαι απασχολημένος με την δουλειά εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, δεν μπορείς να διαγράψεις την οικογένεια, να ξεχάσεις τα παιδιά, δεν μπορείς να ξεχάσεις την ζωή».
Το σημερινό μοντέλο ανάπτυξης κατάφερε το θαυμαστό επίτευγμα να αισθάνονται άσχημα, ακόμη κι αυτοί που είναι καλά! Φανταστείτε οι άλλοι! Αιτία αυτής της κατάστασης είναι ο οικονομικός ανταγωνισμός, έννοια σχεδόν άγνωστη πριν την βιομηχανική επανάσταση, της οποίας οι καταστροφικές συνέπειες, είναι ενισχυμένες από την παγκοσμιοποίηση, φαινόμενο που επίσης εμφανίστηκε στα μέσα του 18ου αιώνα αλλά σήμερα έφτασε σε πλήρη ωριμότητα με την εξάπλωση του δυτικού μοντέλου ανάπτυξης σχεδόν σε όλες τις χώρες του κόσμου. Ανταγωνισμός μεταξύ ατόμων, ανταγωνισμός μεταξύ Continue reading «Το σύστημα τους σκοτώνει όλους – όχι μόνον τους φτωχούς»

Το ιερό στη ζωή και στο θάνατο του Φίλιππου Σέρραρντ

Η δε «μικρά ζύμη» –ο λόγος του μέσα στον υλικό φορέα του: τα βιβλία, το σπίτι που έκτισε με τα χέρια του, το περιβόλι, το αμπέλι, και κυρίως το εκκλησάκι τους που προσφέρεται για πεντζίκεια μεταμορφωτική ψηφαρίθμιση– θα εξακολουθεί να ζυμώνει τη ζωή μας.

του Ιωσήφ Ροηλίδη

Αν υπάρχει η περίπτωση ενός συγγραφέα, που έζησε ο ίδιος με βαθιά συνέπεια όλα όσα είπε με τα βιβλία του και που η ίδια η φιλοσοφία του, ή καλύτερα η θεολογία του, είναι το συμπύκνωμα της καθημέραν βιοτής του και της λειτουργικής εμπειρίας, αυτή είναι του μακαριστού Φίλιππου Σέρραρντ. Ο τρόπος με τον οποίο αποφάσισε να ζήσει δεν προερχόταν από ρομαντική προδιάθεση, όπως πολλές φορές αναφέρθηκε, ούτε αποτελούσε δήλωση συμμετοχής του σε κάποιο κίνημα επιστροφής στην φύση. Ήταν συνειδητή εφαρμογή στην καθημερινή ζωή όλων των πραγμάτων που μας φανέρωσε με τα βιβλία του. Ήταν μια «εν ετέρα μορφή» παιδαγωγία για όλους εμάς, που τα λόγια και οι σκέψεις μας συνήθως απέχουν τόσο πολύ από τις πράξεις μας και από τον modus vivendi μας.
Πόνεσε πολύ ο Φίλιππος. Η πορεία που ακολούθησε δεν ήταν καθόλου, μα καθόλου, εύκολη. Γιατί είναι βέβαια δύσκολο πράγμα να αναποδογυρίζεις ένα κραταιό και κυρίαρχο κοσμοείδωλο, αυτό που μας άφησε ως κληρονομιά η Αναγέννηση, και να μιλάς για τις τρομακτικές συνέπειες που έχει για την οικουμένη η πρακτική εφαρμογή αυτής της αναγεννησιακής εικόνας περί κόσμου. Δεν ήταν οικολόγος ο Φίλιππος, με την τρέχουσα έννοια, παρά τις κάποιες Continue reading «Το ιερό στη ζωή και στο θάνατο του Φίλιππου Σέρραρντ»

BAN CASH

Από ένα σημείο και μετά κανείς λογικός άνθρωπος δεν θα εμπιστεύεται τα χρήματά του στο τραπεζικό σύστημα. Ο κόσμος θα συνειδητοποιήσει ότι είναι περισσότερο συμφέρον να κρατάει τα χρήματά του στο στρώμα.

Πρόσφατα ακούσαμε τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να λέει πως υπάρχει σοβαρή σκέψη για την κατάργηση της κυκλοφορίας του χαρτονομίσματος των 50 ευρώ. Ταυτόχρονα και στις Ηνωμένες Πολιτείες ο πρώην γραμματέας Κεφαλαίου Λάρυ Σάµερς µε άρθρο του στην Washington Post τάχθηκε υπέρ της κατάργησης του  χαρτονομίσματος των 100 δολαρίων.

Έγκυροι οικονομολόγοι και τραπεζικοί κύκλοι ενώνουν τις φωνές τους υπέρ της σταδιακής εξάλειψης των μετρητών. Η δικαιολογία είναι πάντα η ίδια: τα μετρητά χρησιμοποιούνται κατά κύριο λόγο από τρομοκράτες κι εμπλεκόμενους σε οικονομικά εγκλήματα. Ο Σάµερς μάλιστα επικαλείται µια έρευνα του Χάρβαρντ µε τίτλο: «Δυσκολεύοντας την δουλειά των κακών: μελέτη για την κατάργηση των μεγάλων χαρτονομισμάτων». Οι συγγραφείς της υποστηρίζουν πως χωρίς την δυνατότητα χρήσης χαρτονομισμάτων, τα άτομα που εμπλέκονται σε παράνομες δραστηριότητες, οι «κακοί», θα αντιμετωπίσουν μεγαλύτερες δυσκολίες αλλά και ρίσκα αποτυχίας. Η κατάργηση δηλαδή των μετρητών θα κατέστρεφε το ίδιο το μοντέλο εργασίας τους.

Όλα αυτά όμως είναι αστεία κι ανόητα. Το έγκλημα υπάρχει από τότε που υπάρχει η ανθρωπότητα. Υπήρχε πριν από τα μετρητά και θα συνεχίσει να υπάρχει ακόμα κι αν αυτά σταματήσουν να κυκλοφορούν. Ακόμα πιο παράδοξο όμως είναι ότι όλες οι χρεοκοπημένες κυβερνήσεις είναι τόσο απελπισμένες για οικονομική ανάπτυξη, ώστε υπολογίζουν τα έσοδα από τις παράνομες δραστηριότητες (διακίνηση ναρκωτικών, πορνείας κ.ά) στο Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν τους! Άρα, αφού τα συγκεκριμένα έσοδα μπορούν να είναι µόνο «μετρητά», ο περιορισμός των μετρητών, καταλήγει στον περιορισμό του ΑΕΠ!

Τι κρύβεται όμως πίσω απ’ όλα αυτά; Γιατί ξαφνικά τόσο Continue reading «BAN CASH»

Επιστροφή στην πολιτική

 

Aν ήταν λογιστικές οι προσεγγίσεις στις ιστορικές προκλήσεις, θα είχαμε ήδη εξαφανιστεί ως ιστορικό υποκείμενο. Ποτέ άλλωστε οι συνθήκες δεν ήσαν κατάλληλες κι εμείς ποτέ δεν ήμασταν πολλοί.

του Θεόδωρου Ε. Παντούλα

Η γενιά μας είναι η γενιά της ήττας. Αλλά αυτό δεν είναι το χειρότερο. Το χειρότερο είναι πως φτάσαμε στην ήττα χωρίς να δοθεί, στην πραγματικότητα, καμιά μάχη. Aνεπαισθήτως μας έκλεισαν από τον κόσμον έξω.
Και ξεμείναμε απορημένοι και παροπλισμένοι σ’ ένα πεδίο βολής που ασκούνται γιάπηδες και τζογαδόροι της διεθνούς χρηματοπιστωτικής μαφίας.
Κοινός τόπος ότι η χώρα έγινε χώρος και μάλιστα μπιρ παρά ενοικιαζόμενος χώρος. Αυτό όμως δεν είναι λόγος να λησμονούμε ότι, όταν κάποιος πέσει, έχει σοβαρές πιθανότητες να ορθοποδήσει. Σε καμιά περίπτωση όμως, όσο σέρνεται –όπως σερνόμαστε εμείς– Continue reading «Επιστροφή στην πολιτική»

Τι είναι το φτου ξελεφτερία;

Συναντόμαστε με πρόσωπα, με τις μικρές και μεγάλες ιστορίες του τόπου και του τρόπου μας.

Η καθεστωτική δημοσιογραφία κι όσοι (ανεπίγνωστα ή όχι) την υπηρετούν δημιουργεί κι αναδεικνύει ειδήσεις κι αναλύσεις μαζικής κατανάλωσης, που εντέλει αναπαράγουν κι εδραιώνουν το κυρίαρχο κενό του μεταμοντερνισμού.

Στην χαώδη και χαοτική ψηφιακή δημοσιογραφία το φτου ξελεφτερία φιλοδοξεί να είναι ένα μέσο αντισυμβατικής προσέγγισης και ανάλυσης μιας πραγματικότητας που μας στενεύει όλο και περισσότερο.

Το φτου ξελευτερία είναι μια χειρονομία απεγκλωβισμού κι ελευθεροτυπίας. Δηλαδή μια πράξη πολιτισμού. Και ευθύνης. Γι’ αυτό και δεν είναι απλώς –αντί. Στην ληξιπρόθεσμη (αλλά, κατά τα λοιπά, πολιτικώς ορθή) χρεοκοπία του ολοκληρωτικού μοντέλου τους αντιτάσσουμε την δύναμη της ετερότητας και των ζωών μας που αρνούνται να καθηλωθούν στα ιδεολογήματα της αέναης (ψευτο)προόδου και (ψευτο)ανάπτυξης.

Στο εκδοτικό μας σχέδιο, πέραν της ψηφιακής μας παρουσίας,  περιλαμβάνονται μια περιοδική έκδοση με ζητήματα που απαιτούν μια διαπραγμάτευση διαφορετική από αυτή που προσφέρει το διαδίκτυο, καθώς και η έκδοση βιβλίων σχετικών με τις θεματικές που μας ενδιαφέρουν.

Σε αυτή την κατεύθυνση ενθαρρύνουμε την δημιουργία κατά τόπους λεσχών από τους φίλους μας κι από κοινού πραγματοποιούμε εκδηλώσεις ή στηρίζουμε προσπάθειες ανθρώπων με τους οποίους μοιραζόμαστε ανησυχίες, ευαισθησίες και προοπτικές.

Συναντόμαστε με πρόσωπα, με τις μικρές και μεγάλες ιστορίες του τόπου και του τρόπου μας.

Δεν αναζητούμε λοιπόν πελάτες αλλά συμπαίχτες γι’ αυτό και οι προτεραιότητές μας, αφού συνδιαμορφώνονται, θα γίνονται σταδιακά περισσότερο συγκεκριμένες.

Το φτου ξελεφτερία είναι ανεξάρτητο και αυτοχρηματοδοτούμενο εγχείρημα – όχι επειδή έτσι δηλώνει αλλά επειδή έτσι ξεκίνησε κι έτσι θα πορευτεί.