Σας τα ‘παν άλλοι

καλαντα

του Θεόδωρου Παντούλα

-«Nα τα πούμε»;

-«Nα τα πείτε», μας αποκρίνονταν.

Kι εμείς τα λέγαμε συνεχίζοντας, εν αγνοία μας, μια παλιά, προχριστιανική παράδοση. «Xριστός γεννάται». Nέο κρασί σε παλιούς ασκούς.

Mπορεί τα κάλαντα να πήραν την ονομασία τους από τις ρωμαϊκές καλένδες αλλά την καταγωγή τους την έλκουν από την ομηρική εποχή κι άσε τους όψιμους θιασώτες της ασυνέχειας να σκανδαλίζονται με την μορφολογική συνέχεια και το ήθος της ημετέρας εμπειρίας.«Nα τα πούμε»; …

Tα λέγαμε ακέρια. Oλόκληρα. Aπό την αρχή ίσα με το τέλος. Iστορούσαμε το γεγονός και λέγαμε και παινέματα στους νοικοκυραίους. «Σ’ αυτό το σπίτι πού ’ρθαμε πέτρα να μην ραγίσει». Ξυπνάγαμε αξημέρωτα. Nτυμένοι βαριά με σκούφους και κασκόλ, που θα μας φύλαγαν από το πρωινό κρύο. Παιδιά της Aθήνας εμείς γυρνάγαμε στα χωριά των γονιών μας κι ανακαλύπταμε συγγενείς και φίλους. Άλλα κάλαντα στην Ήπειρο, άλλα στην Πελοπόννησο. Mαθαίναμε γρήγορα κι όταν μπερδευόμαστε είχαμε την συμπάθεια των ακροατών μας. Eκ γενετής εσωτερικοί πρόσφυγες. «Tίνος είστε εσείς;», μας ρώταγαν όσοι δεν μας ήξεραν. Mας έβαζαν σπίτι τους -όχι στην εξώθυρα.

«Πώς μεγαλώσατε έτσι;». Kαι μας μπούκωναν γλυκά κι ευχές. Mας χαρτζιλίκωναν κι από το υστέρημά τους. Δεν είχαν έρθει ακόμη οι επιδοτήσεις κι ο κόσμος τότε στα χωριά ζούσε από την δουλειά του κι όχι από την επιδότηση της αεργίας του. Δεν μας ένοιαζαν όμως τα λεφτά. Mας έφταναν τα χάδια στις κουρεμένες κεφαλές μας. Γυρνάγαμε όλο το χωριό κι όταν τελειώναμε κάναμε ταμείο για ν’ αγοράσουμε δώρα για τους δικούς μας -όχι δικά μας. Στο σχολείο και στο σπίτι μας μάς μάθαιναν ότι υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν τις γιορτές όσα εμείς, κι έπρεπε να τα νοιαστούμε. Kαι τα νοιαζόμαστε. Kαι δίναμε και σε παιδιά λιγότερο τυχερά από εμάς. Στα φτωχά χωριά μας πάντως δεν υπήρχαν επαίτες -ίσως να μην υπήρχαν και άνθρωποι μόνοι τους. Για όσους θα μας έδιωχναν ξέραμε δίστιχα που ποτέ όμως δεν χρειάστηκε να πούμε.

Tις χρονιές που δεν μπορούσαμε να γυρίσουμε στους γενέθλιους τόπους των γονιών μας τα λέγαμε στην Aθήνα. «Nα τα πούμε»; Mας κοιτάζαν από το «ματάκι» της πόρτας. «Nα τα πείτε». Tα λέγαμε κολοβά. Mας έβαζαν και κάποια κέρματα στο χέρι κι όξω από την πόρτα. Oύτε χάδια, ούτε γλυκά, ούτε κουβέντες, ούτε ευχές. Δεν κακοκαρδιζόμαστε όμως. Ήταν Xριστούγεννα. «Aυτές οι μέρες το ’χουνε κι αυτές οι εβδομάδες/ να τραγουδάνε τα παιδιά, να χαίροντ’ οι μανάδες».

Kάθε χρόνο λιγοστεύουν τα κάλαντα, λιγοστεύουν και οι καλαντιστές. Kι αυτοί που τα λένε, τα λένε δίχως μετοχή. Tα λένε μόνο για τους φιλοδωρήσεις. Mε κοιτούν απορημένοι που δεν τους διακόπτω. Σταματούν. Δεν ξέρουν παρακάτω. «Yπάρχει κι άλλο», με ρωτούν.

Παλιά υπήρχε. Tώρα δεν υπάρχει.

Παλιά υπήρχαν ενορίες, δηλαδή κοινότητες. Tώρα δεν υπάρχουν. Παλιά υπήρχαν γιορτές. Tώρα δεν υπάρχουν. Tώρα υπάρχουν happenig. Kαι σε αυτά τα happening δεν χρειάζονται παιδιά που να τα λένε, γιατί τα παίζουν τα cd.

Σταμάτησα να τα λέω στα δεκατρία μου. Eίχα μεγαλώσει. Zήλευα όμως τους μικρούς που συνέχιζαν. Tώρα γίναν τα δικά μου παιδιά καλαντιστές. Tα λένε στην πολυκατοικία και συνοδεία ενηλίκου στην γειτονιά και στους συγγενείς. Aλλάξαν οι εποχές και πού να τα αφήσεις να γυρνούν μέσα στην πόλη μόνα τους.

«Nα τα πούμε», ρωτάνε.

«Mας τα παν άλλοι», τους αποκρίνονται. Στεναχωριούνται για λίγο αλλά συνεχίζουν. Nα πάμε και λίγο πιο κάτω, παρακαλούν.

Πιο κάτω είναι τα στολισμένα καταστήματα, η αγοραία χαρά, η υποχρεωτική κατανάλωση μιας παράδοσης που εκφυλίζεται σε καταναλωτική υστερία. Πιο κάτω είναι τα πάμφωτα, δίχως Xριστό, Xριστούγεννα.

Τυχοδιωκτικός και ωφελιμιστικός αμοραλισμός

palazzo

του Παρατηρητή

Στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό επικρατεί τυχοδιωκτικός και ωφελιμιστικός αμοραλισμός, που δικαιολογείται από έναν δήθεν πολιτικό ρεαλισμό που υποτίθεται πως θέλει πάνω απ’ όλα τη σωτηρία μας. Το συμπέρασμα των τελευταίων μηνών δείχνει πως ιδεολογίες πλέον δεν υπάρχουν και ότι όλοι κρύβουμε έναν μικροφασιστάκο ή έναν οπορτουνιστή μέσα μας.

-Ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίζει τις εκλογές τάζοντας το άπειρο κι ακόμα παραπέρα, υιοθετεί τη Ραχήλ Μακρή, σχηματίζει κυβέρνηση με την ακροδεξιά των ΑΝΕΛ και τοποθετεί πρόεδρο της Βουλής την επιτομή του φασισμού. Διοργανώνει εθνικολαϊκές γιορτές, παίζει αντιναζιστικά βίντεο στο μετρό και επαναφέρει την ΕΡΤ για να τη χρησιμοποιεί ως κομματικό μέσο ενημέρωσης μαζί με το κανάλι της Βουλής. Για εσωκομματικούς λόγους κάνει ένα γελοίο δημοψήφισμα, παραχαράσσει (ευτυχώς) τη λαϊκή εντολή, γίνεται μνημονιακός και προκηρύσσει εκλογές για να απαλλαγεί από την αριστερή του αντιπολίτευση.

-Ο Λαφαζάνης που σχεδίαζε απ’ ό,τι φαίνεται να μπουκάρει στο νομισματοκοπείο και να εγκαθιδρύσει δικτατορία αλά Βενεζουέλα σχηματίζει κόμμα ημιπαραφρόνων, οραματιζόμενος μια Ελληνική Λαϊκή Δημοκρατία της δραχμής ως αποικία της Αφρικής. Ηρόστρατοι υπάρχουν, ρούβλια υπάρχουν;

-Επειδή τα τζάκια είναι πολλά και η θέση μία, η δυσώδης καμαρίλα της ΝΔ επιλέγει να κρατήσει ως πρόεδρο έναν χαρακτηριστικό μουστακαλή εκπρόσωπο του πιο χυδαίου παρελθόντος της, ο οποίος κλείνει το μάτι στον Βουλγαράκη, τον Ψωμιάδη, κι απ’ ό,τι φαίνεται και στη Χρυσή Αυγή και τους ΑΝΕΛ και σπεύδει να συναντηθεί με την προαναφερθείσα επιτομή. Υπεύθυνη αξιωματική αντιπολίτευση.

-Το ΠΑΣΟΚ των κουρασμένων εκλέγει ως πρόεδρο την πιο άχρωμη απόγονο του ένδοξου ανδρεϊκού σοσιαλιστικού παρελθόντος του για να μας υπενθυμίσει ότι εκείνο έχει το κοπυράιτ του ΣΥΡΙΖΑ κι επειδή επιθυμεί διακαώς να συνταξιοδοτηθεί πρώιμα από την πολιτική ζωή.

-Το χλιαρό Ποτάμι ζητάει την ψήφο μας αν και ως αντιπολίτευση δεν ξεκαθάρισε αν τελικά θέλει να συγκυβερνήσει ή να αντιπολιτευτεί. Από τη στιγμή που εκλέχτηκαν και έβγαλαν σέλφι στη Βουλή, οι βουλευτές του κρύφτηκαν πίσω από την άποψη του αρχηγού τους και δεν τους ξανακούσαμε.

-Ο Βασίλης Λεβέντης μπορεί να συγκυβερνήσει. Το κουλέρ λοκάλ και οι κάθε είδους γραφικότητες πάντοτε μας συγκινούσαν.

Από αυτούς και κάτι περιθωριακούς άλλους έχει να επιλέξει ο ελληνικός λαός. Δεν χρειάζεται να λυπόμαστε, άλλωστε το πρόσφατο δημοψήφισμα έδειξε ότι είμαστε κατά 61% επιρρεπείς στο χονδροειδές ψέμα και την πιο αδιανόητη γελοιότητα. Παραμένουμε, όμως, φανατικοί δημοκράτες!

Άπειρος Χώρα

ΜΙΚΡΗ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΕΓΑΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Μετά ήρθε η τηλεόραση κι ο κατεστημένος συμπλεγματικός ευρωεπαρχιωτισμός και άλωσαν αναίμακτα τις μικρές πατρίδες. Η αγορά θέλει καταναλωτές, όχι χορευτές.
Μετά ήρθε η τηλεόραση κι ο κατεστημένος συμπλεγματικός ευρωεπαρχιωτισμός και άλωσαν αναίμακτα τις μικρές πατρίδες. Η αγορά θέλει καταναλωτές, όχι χορευτές.


του Θεοδώρου Ε. Παντούλα

Μεγάλωσα στη χαβούζα της Αθήνας. Όχι όμως μπροστά στην οθόνη. Υπήρχαν ακόμη γειτονιές. Κι αλάνες. Νύχτωνε για να μαζευτούμε σπίτι. Μας περίμεναν ιώδια και φρεσκοτηγανισμένες πατάτες. Φρεσκοκομμένες – όχι κατεψυγμένες. Πολλές φορές πατάτες από το χωριό. Εσωτερικού μετανάστες οι γονείς μας. Πότε τα Χριστούγεννα πότε τη Λαμπρή, πότε το καλοκαίρι, πότε όλα μαζί, πηγαίναμε στους γενέθλιους τόπους τους. Η μάνα μου ήταν από την Κλειτορία Καλαβρύτων, τα Μαζέικα. Ευλογημένο μέρος, με νερά και δροσιές. Ο πατέρας μου Ηπειρώτης από τα Μελιανά Πρεβέζης – Μικρή Λάκκα Σούλι, ο φτωχότερος τόπος της φτωχότερης ευρωπαϊκής περιφέρειας. Όμορφη η Αχαΐα. Σκληρή η Ήπειρος. Κάποτε οι άνθρωποι δεν ήσαν ίδιοι. Μίλαγαν διαφορετικά, έτρωγαν διαφορετικά, φερόντουσαν διαφορετικά.
Εγώ ήμουν διγενής. Ηπειρώτης εκ προαιρέσεως. Όχι εκ γενετής. Στην Ήπειρο πρωτάκουσα κλαρίνο, στο πανηγύρι της Παναγίας και σε κάτι μικρά δισκάκια, πλάκες Continue reading «Άπειρος Χώρα»

Η Ελλάδα σώζει τους δανειστές της

grecia ballo
Οι δανειστές εισπράττουν, δεν πληρώνουν. Και η Ελλάδα χρεώνεται, υποθηκεύοντας την ίδια της την ύπαρξη, χωρίς να εισπράττει παρά τα ψίχουλα που αφήνουν να πέσουν κάτω οι δανειστές!

ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΑΠΟ 10% ΤΩΝ ΥΠΕΡΟΓΚΩΝ ΔΑΝΕΙΩΝ ΕΦΤΑΣΕ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
του Κωνσταντίνου Μπλάθρα

«Λιγότερο από το 10% των (μνημονιακών) δανείων δόθηκαν στην ελληνική οικονομία»! Ποιος το λέει αυτό; Όχι κάποιος Έλληνας «λαϊκιστής», αλλά η βρετανική εφημερίδα «Γκάρντιαν». Σε άρθρο της, στις 30 Ιουνίου, όπου κάνει το λογαριασμό για το πού πήγαν τα χρήματα του υπέρογκου ελληνικού δανεισμού, η εφημερίδα γράφει: «Μόνο ένα μικρό κλάσμα των 240 δις ευρώ, του συνόλου των χρημάτων διάσωσης, που έλαβε η Ελλάδα το 2010 και το 2012, βρήκε το δρόμο για τα ταμεία της κυβέρνησης, για να αμβλύνει τις συνέπειες της κρίσης του 2008 και για προγράμματα οικονομικής μεταρρύθμισης.». Και συνεχίζει λέγοντας αυτό που δεν είναι βέβαια άγνωστο, αλλά που οι θιασώτες της συμμόρφωσής μας με τις μνημονιακές απαιτήσεις θέλουν να αγνοούν: «Τα περισσότερα από τα χρήματα πήγαν στις τράπεζες που κατείχαν ελληνικά ομόλογα πριν την κρίση.» Το πράγμα έχει συνέχεια, σύμφωνα πάντα με την έρευνα της βρετανικής εφημερίδας: «Σε αντίθεση με τις περισσότερες από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, που χρησιμοποίσαν τα μεγάλα (!) ελλείμματα του προϋπολογισμού τους για την προστασία των συνταξιούχων και των δικαιούχων κοινωνικής πρόνοιας, η Αθήνα (λόγω Μνημονίου) αναγκάστηκε να μειώσει δραστικά το έλλειμμά της με τη συμπίεση των συντάξεων και τη μείωση του κατώτατου μισθού.»!
Μήπως η εφημερίδα προσχώρησε στον ΣΥΡΙΖΑ; Καθόλου. Απλά κάνει αυτό που οι εδώ έντυποι και τηλεοπτικοί παπαγάλοι του Μνημονίου έχουν από καιρό ξεχάσει: ρεπορτάζ. Και ιδού τι προκύπτει: Continue reading «Η Ελλάδα σώζει τους δανειστές της»

ΣΤΙΣ ΟΧΘΕΣ ΤΟΥ ΙΟΡΔΑΝΗ

byron
ΛΟΡΔΟΥ ΒΥΡΩΝΟΣ
I.
Στις όχθες του Ιορδάνη οι καμήλες των Αράβων τριγυρνούν,
Προσεύχονται στο όρος Σιών πιστοί του Ψεύτικου Ουρανού,
Λειτουργοί του Βάαλ λιτανεύουνε στα σκαλοπάτια του Σινά—
Κι εκεί —ακόμα κι εκεί— Θεέ! Τ’ αστροπελέκια σου σβηστά:
II.
Στον τόπο που το χέρι σου χάραξε πλάκα πέτρινη!
Εκεί — όπου η σκιά σου έγινε στο λαό σου λάμψη!
Η δόξα σου δικό της ρούχο τη φωτιά εντύθηκε:
Εσύ — κανένας ζωντανός δεν έζησε που σ’ είδε!
III.
Αχ! Δώσε το βλέμμα σου να λάμψει στην αστραπή·
Το δόρυ άρπαξε απ’ το δειλό χέρι του καταπιεστή!
Τύρρανοι ακόμα πόσο θα πατούνε τη δική σου γη;
Ο ναός σου αλειτούργητος ακόμα πόσο, Θεέ μου;
από τις «Εβραϊκές Μελωδίες», 1815
μετάφραση: Κωνσταντῖνος Μπλάθρας

«Όχι», λοιπόν!

H εξακολούθηση και η διόγκωση του δανεισμού, με ολοένα και επαχθέστερους όρους για την κοινωνία, για την οικονομία, για την πολιτική και για τη Δημοκρατία θα είναι κατά πολύ οδυνηρότερες.
H εξακολούθηση και η διόγκωση του δανεισμού, με ολοένα και επαχθέστερους όρους για την κοινωνία, για την οικονομία, για την πολιτική και για τη Δημοκρατία θα είναι κατά πολύ οδυνηρότερες.

του Κωνσταντίνου Μπλάθρα

Καθώς οι πολιτικές εξελίξεις τρέχουν με μεγάλη ταχύτητα όλες τις τελευταίες ημέρες και το «εμπόλεμο» κλίμα φορτίζεται κάθε μέρα και περισσότερο, καθώς η χώρα βρίσκεται στην ουσία «υπό πολιορκία» από τους δανειστές της από τη νύχτα της περασμένης Παρασκευής, καθώς την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν γνωρίζουμε ακόμα εάν βρέθηκε «μια κάποια λύσις» στο ελληνικό δράμα του χρέους, μεταξύ της κυβέρνησης και των δανειστών, καθώς, άρα, δεν ξέρουμε αν η κυβέρνηση φέρει μια τέτοια «συμφωνία» στην κάλπη για να πούμε «Ναι», καθώς το «Ναι» στην επερχόμενη κάλπη δεν θα λύσει κανένα πρόβλημα, ούτε εγγυάται από μόνο του την παραμονή της χώρας στο ευρώ, καθώς η όποια λύση προσφέρεται, έστω και «γενναιόδωρη», δεν σώζει εν τέλει την Ελλάδα από τη χρεωκοπία, στην οποία ουσιαστικά βρίσκεται ήδη από το 2009, καθώς η όποια «λύση» δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να διασώζει τις τράπεζες και τις μεγάλου ρίσκου τοκογλυφυκές «επενδύσεις» τους, καθώς η οποιαδήποτε παράταση του προγράμματος δανεισμού και ο επιπλέον δανεισμός μιας χρεωκοπημένης χώρας δεν μπορεί παρά να είναι ληστρικός και καταστροφικός, καθώς, κυρίως, ο αναγκαστικός υπέρογκος δανεισμός μιας μικρής χώρας με αδύναμα οικονομικά δεν είναι παρά εργαλείο μιας σύγχρονης αποικιοκρατίας, καθώς ήδη η εφημερίδα μας και ο γράφων έχουν αναδυθεί σε έναν αγώνα κατά του επαχθούς δανεισμού, ήδη απο το 2010, με την έκδοση και τον σχολιασμό του «Μνημονίου», και όχι μόνο, και καθώς το «Ναι» στο δημοψήφισμα σημαίνει εκτός των άλλων και εκ των υστέρων επικύρωση και νομιμοποίηση άμεσα, από τον ελληνικό λαό του επαχθούς μνημονιακού δανεισμού,
Δεν μπορούμε παρά να ψηφίσουμε απλά και ξακάθαρα «Όχι» στο ιστορικό δημοψήφισμα της Κυριακής 5 Ιουλίου. Η ολική καταστροφή δεν θα έχει την υπογραφή μας.
Δεν Continue reading ««Όχι», λοιπόν!»

Το Χριστός Ανέστη του Κώστα Κρυστάλλη, τελευταίο Πάσχα, 2014

Χαλεσιά μου.
Χαλεσιά μου.

Βασιλικός μυρίζει εδώ, χαλασιά μου,

κι όλο της Πασχαλιάς μαβί ένα κύμα

τινάζεται απ΄ τα σπλάγχνα, φορεσιά μου

σπάζοντας, σκουριασμένο αίμα, στο ποίημα.

 

Βασιλικός  μυρίζει εδώ που τρέμω.

Πήρεν ο Απρίλης δώδεκα και λαμπυρίζει.

Τρικλίζοντας, τσακίζοντας, ξενιτεμένο

Με τον Σταυρό στον ώμο, με ραγίζεις

 

Ά, χαλασιά και Πασχαλιά χλωρή μου.

Ποιος ορφανός και νύχτωσε στο μαύρο δάσος.

Το λειψοφέγγαρο χλωμό, άσσος κρυμμένος

 

στου γελεκιού την φόδρα μου. Θα ιδώ

-φτερούγες μου σπασμένες- στο υδάτινο φως

ουρανοκέρια λιανισμένα. Βασιλικός εδώ.

 

Δημήτρης Κοσμόπουλος, Κατόπιν Εορτής, εκδ. Ερατώ, 2014

Η υποκρισία της «Ανάστασης»

Eμείς, απ' ότι φαίνεται, προτιμούμε το σφαχτό από το σφάγιο!
Eμείς, απ’ ότι φαίνεται, προτιμούμε το σφαχτό από το σφάγιο!

του Θεόδωρου Ε. Παντούλα

«Όσο υπάρχουν άνθρωποι που αδικούνται και βασανίζονται ο Χριστός ξανασταυρώνεται». Έτσι έγραφε μια αφίσα που με σπουδή κνίτη ξεκολλούσαν οι θρησκευόμενοι της γειτονιάς μου, οι οποίοι, προφανώς, πιστεύουν ότι η ανάσταση του Κυρίου έγινε για να ανταλλάσουμε ψοφοδεείς ευχές και να βαρυστομαχιάζουμε κάθε άνοιξη.
Ας είμαστε έντιμοι ετούτες τις ημέρες. Μια αργία κοντά στις άλλες είναι και το παραθεωρημένο Πάσχα μας, αφού οι περισσότεροι είμαστε αμέτοχοι στο αναστάσιμο, στο χαροποιόν πένθος του. Επετειακά λιβανισμένοι κι ανυποψίαστα δυστυχισμένοι, ξοδεύουμε αστόχαστα τις ανάλατες ημέρες μας με έγνοιες του συρμού και του διασυρμού, παντελώς άσχετες με τον εθελούσιο θάνατο του Θεού.
Σε αντίθεση όμως μ’ εμάς Continue reading «Η υποκρισία της «Ανάστασης»»