Βουλιαράτες: Ἕνα χωριό στό πουθενά, πού μᾶς χαλᾶ τή μέρα…

τοῦ Γιάννη Παναγιωτακόπουλου

Τώρα ὅσοι μιλούσανε, μιλοῦν πιό φωναχτά. Κι ἡ δυσοσμία ἐφορμᾶ πιό ἔντονη ἀπό τό στόμα τους…
Ζῶσαν ἀσκέρια τό χωριό, μέ ὅπλα, μέ κάμερες, μέ μικρόφωνα. Συναγωνίζονται ποιά ἀπό αὐτά σκοτώνουν ἀποτελεσματικότερα καί πιό καθαρά.
Τώρα κατάλαβαν πώς δέν φτάνει νά εἶσαι νεκρός. Θά ‘ταν καλύτερο νά μήν ὑπάρχεις. Νά μήν ὑπάρχει τό πρόσωπό σου… Μά αὐτό, πού τό ‘χτισες λόγο τόν λόγο, σημαία τήν σημαία, πεῖσμα τό πεῖσμα, πόλη τήν πόλη, βουνό τό βουνό, δέν προλαβαίνουν νά τό μαζέψουν ἀπό τόσους τόπους, προτοῦ σε θάψουνε.
Κι ὅσο φρουροῦν τό σῶμα σου καλά φυλακισμένο, ἐσύ δέν ἡσυχάζεις πανάθεμά σε… Στοιχειώνεις τις μέρες τους καί τις μέρες μας. Ἔρχεσαι καί τρυπώνεις στά σπίτια μας. Φωνάζεις μέσα ἀπ’ τό βουβό κλάμα τῆς μάνας σου. Τριγυρνᾶς στίς πόλεις μέ τούς δικέφαλους τοῦ  ’14. Μᾶς χαιρετᾶς μέσα ἀπό τήν τελευταία γαλανόλευκη πού ζωγράφισες, μέ τ’ ὄνομα τοῦ χωριοῦ σου ἀπό πάνω: ΒΟΥΛΙΑΡΑΤΕΣ…
Ποῦ σκατά εἶναι αὐτό τό κωλοχώρι; Τί θέλουν τοῦτοι οἱ τρελοί καί μᾶς χαλοῦν τή μέρα; Δέν μᾶς ἀφήνουν νά ἀσχοληθοῦμε μέ τίς δουλειές μας. Τά 50 εὐρώ πού παζαρεύουμε γιά τίς συντάξεις μας. Τό ἐπιδοματάκι, πού μᾶς τρέχουν τα σάλια ἐδῶ καί μῆνες, νά πέσει νά το φᾶμε;
Τούς δώσαμε ταυτότητα νά ζοῦν σε μία εὐρωπαϊκή χώρα. Ἐργαζόμαστε γιά νά μποροῦμε νά ‘χουμε ἕνα πρόσωπο στίς ἀγορές, νά μποροῦν νά γίνουν τα παιδιά τους καλοί δανειολῆπτες. Νά γίνουν σερβιτόροι στά καλύτερα ξενοδοχεῖα, ἐργάτες στά ἐργοστάσια των μεγαλύτερων πολυεθνικῶν. Νά μποροῦν νά πάρουν ἁμάξι μέ ἄτοκο γιά δέκα χρόνια. Τηλεόραση πλάσμα 40 ἰντσῶν. Ψυγειοκαταψύχτες πού βγάζουν μόνοι τους παγάκια, μέ οἰκολογική ἐνεργειακή κλάση Α++. Καφετιέρα μέ κάψουλες σάν τοῦ Τζώρτζ Κλούνεϊ. Ποιά ἄλλη λευτεριά μπορεῖ νά ζητάει σήμερα ἕνας νορμάλ ἄνθρωπος, ἐκτός ἀπό το free Wi Fi;
Τώρα Κωνσταντῖνε, μπορεῖ νά νίκησες… Μάθαμε ὅλοι πώς ὑπάρχετε, ἀπροσάρμοστοι στή λήθη πού τόσα χρόνια στρώναμε μεθοδικά καί νοικοκυρεμένα. Μά αὔριο θά πάρουμε τό αἷμα μας πίσω. Θά φροντίσουμε τα παιδιά σας, νά μήν μείνουν μέ τήν πλάνη πώς ἡ εἰρήνη προϋποθέτει ἀξιοπρέπεια. Πώς ἡ παράδοση τοῦ Πολιτισμοῦ τους, εἶναι τό ἴδιο τους τό Εἶναι τρίσβαθο. Πώς ἡ σημαία τοῦ λαοῦ τους, δέν εἶναι ἁπλά ἕνα πανί… Ἐσεῖς ξεφύγατε, γιατί μείνατε ἔξω ἀπό τα σύνορα του κράτους μας. Μά τώρα πού σᾶς βάλαμε στόν μύλο, θά ἀλεστεῖτε κι ἐσεῖς γιά τά καλά. Θά ξεχάσετε τήν πίστη σας, τήν παράδοσή σας, τήν λαλιά σας, τήν ταυτότητά σας. Ὅλα αὐτά πού εἶναι ἄχρηστα γιά τήν ἐποχή μας καί τά προστάγματά της. Θά γίνετε σάν ἐμᾶς. Άρριζοι, ἄχρωμοι, ἀποστειρωμένοι, νομοταγεῖς καί ἀκίνδυνοι. Καί δέν θά μᾶς χαλᾶτε τή μέρα.

Advertisements

Μια συγκέντρωση + 4 Υστερόγραφα

του Θεόδωρου Ε. Παντούλα

Παρά την αποσιώπηση ή τη συκοφάντηση του συλλαλητηρίου της Θεσσαλονίκης ανταποκρίθηκαν σ’ αυτό εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας,που με τον μνημονιακό «σουγιά στο κόκκαλο, με το [εκσυγχρονιστικό] λουρί στο σβέρκο», αγνόησαν τα κελεύσματα των αλαλαζόντων κυμβάλων της αριστεροδεξιάς κομματοκρατίας (αλλά και του Αρχιεπισκόπου που επέλεξε να τη διακονήσει) και κατόρθωσαν μια συγκέντρωση που όμοιά της δεν έχει γίνει εδώ και δεκαετίες ούτε στη συμπρωτεύουσα ούτε και στην πρωτεύουσα.

Αρχικώς οι διαδηλωτές ήσαν… αόρατοι! Εν συνεχεία ‒κι αφού κυκλοφόρησαν φωτογραφίες της μεγαλειώδους συγκέντρωσης στο διαδίκτυο‒ τα μέσα μαζικής χειραγώγησης επέλεξαν να την ευτελίσουν προβάλλοντας μια γκροτέσκα πλευρά των συγκεντρωμένων. Κάποιοι ψεκασμένοι, κάποιοι χρυσαυγίτες και κάποιοι αργόσχολοι θεούσοι! Βούτυρο στο μπριός όσων νιώθουν καλύτερα γελοιοποιώντας όσους δεν συμμερίζονται την αμεριμνησία τους. Πήραν λοιπόν φωτιά τα πληκτρολόγια κι οι θιασώτες των «έντιμων συμβιβασμών» ξεσάλωσαν βρίζοντας ή και διαβάλλοντας με ασύγγνωστη επιπολαιότητα όσους μετείχαν στο επίμαχο συλλαλητήριο.

Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

Νομίζω ότι οι περισσότεροι μπορούμε να υποπτευθούμε ότι αλλού πρέπει ν’ αναζητηθεί το κλουβί με τις τρελές κι η ορθάνοιχτη πόρτα του.
Από το συλλαλητήριο για την ώρα ας κρατήσουμε ότι κατορθώθηκε μια μεγαλειώδης διαμαρτυρία χωρίς κόμματα, χωρίς ειδικούς, χωρίς πόρους και γι’ αυτό ακριβώς χωρίς την παραμικρή στήριξη από τους εξωνημένους της επικοινωνίας. Σ’ αυτή τη συγκέντρωση μετείχαν πολίτες που υπερέβησαν τις ιδεολογικές αγκυλώσεις ξεπερασμένων διαχωρισμών, με το ανιδιοτελές αίτημα να μη γίνει αποδεκτή η ιστορική παραχάραξη κι η επεκτατική ρητορεία στην οποία εδράζεται το βαλκανικό προτεκτοράτο των ΗΠΑ, αυτό που απροκάλυπτα σφετερίζεται το όνομα και τη διαδρομή της Μακεδονίας.

Επίσης όσοι με ιταμότητα χλεύασαν τους συμμετέχοντες στο συλλαλητήριο χαρίζοντάς τους από το πουθενά στο κοινωνικοπολιτικό περιθώριο, ας ξέρουν τουλάχιστον ότι ρίχνουν νερό στις μυλόπετρες της στρατευμένης ψυχανωμαλίας.
Η Δημοκρατία είναι αγώνας δρόμου. Κι είναι εξαιρετικά δύσκολη η συμμετοχή όσων δεν έχουν ξεκαβαλήσει από το καλάμι τους.

Υ.Γ.1 Σολοικισμός από τους λίγους, ομιλητής στη συγκέντρωση να είναι κάποιος Φράγκος!

Υ.Γ.2 Οι όψιμες προσπάθειες που καταβάλλει ο γιος του πολιτικού ανδρός που προφήτευε ότι «σε 10 χρόνια κανείς δεν θα θυμάται τίποτα!» περιγράφουν αρκούντως τη θάλλουσα κι ουχί λανθάνουσα μικροκομματική χαμέρπεια.

Υ.Γ.3 Τους «έντιμους συμβιβασμούς» τους κάνουν οι έντιμοι άνθρωποι –όχι οι υποτελείς.

Υ.Γ.4 Δεν γνωρίζω ποια συνέχεια μπορεί να έχει το συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης, αλλά αναγνωρίζω ότι ευλόγως κάποιοι έχουν δύσκολο ύπνο. Μακάρι πάντως αυτός ο λαός ‒έστω και τώρα‒ να υπερβεί την συλλογική του παραίτηση κι, επιτέλους, να καμακώσει «το θεριό με το καμάκι του ήλιου».

πρωτοδημοσιεύθηκε στην huffingtonpost.gr

Το πολιτικό κενό και το Σκοπιανό

του Νίκου Μαυρίδη

Το «Σκοπιανό» αναδεικνύει το γενικότερο πολιτικό κενό στην Ελλάδα. Η Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, κληρονόμος του Δημοκρατικού Κόμματος των Κλίντον δεν κατάφερε ποτέ να προσχωρήσει στην λογική του αμερικανικού «Διεθνιστικού Εθνικισμού», και ως εκ τούτου καθηλώθηκε στον Διεθνισμό του «Ανθρώπινου δικαιώματος» ή στα δικαιώματα ποικίλων μειονοτήτων (πολιτικών, εθνικών, κοινωνικών). Δύσκολα λοιπόν μπορεί να πείσει ότι η όποια μικτή ονομασία του γειτονικού κράτους αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης ελληνικής στρατηγικής στα Βαλκάνια. Με βάση τα παραπάνω, μια συμφωνία για το «Σκοπιανό» όπως αυτή που διέρρευσε στον τύπο κατευθύνει μοιραία το φιλύποπτο βλέμμα στις ρυθμίσεις περί μειονότητας των γειτόνων στην χώρα μας, ζήτημα εξαιρετικά επικίνδυνο και κρυπτόμενο επιμελώς πίσω από το εξίσου σημαντικό ζήτημα του ονόματος. Η Αριστερά, με την πολιτιστική δεξαμενή της, θα μπορούσε να βοηθήσει σημαντικά την Ελλάδα στα Βαλκάνια, αλλά ο «Εθνομηδενισμός» τρώει αργόσυρτα τα σωθικά της. Η εθνοκεντρική Δεξιά, ενώ Continue reading «Το πολιτικό κενό και το Σκοπιανό»

Το κάστανο είναι Διαφωτισμός

Το προσωπείο της σοβαρότητας εκλείπει και καθίσταται πλέον προφανές σε όλους σε αυτήν τη νέα, εξόχως διαφωτιστική κατάσταση πως συζητούμε με ιδεοληπτικούς βαρβάρους — πόσω μάλλον όταν το τέλος κάθε τέτοιας συζήτησης, ρητώς ή υπορρήτως, είναι «ρίξε μερικά μνημόνια ακόμα» σε αυτόν τον άθλιο λαό που διατηρεί κάστανα ως ενθύμια.

του Σωτήρη Μητραλέξη

Θέμα μέγα ταρακούνησε τη μνημονιακή ραστώνη: στη γιορτή του Αγίου Παϊσίου, σε μια εκκλησία του Αγρινίου, εξετέθη ενθύμιο που κρατούσε ο παπάς από τον άγιο, ο οποίος του είχε δώσει όταν ήταν φοιτητής ένα βρασμένο κάστανο. Το θέμα ηγεμόνευσε στον ελληνικό δημόσιο λόγο για τα δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητάς του: και δώσ’ του «Μεσαίωνας», και δώσ’ του «ειδωλολατρία», και δώσ’ του «Δε θα γίνουμε ποτέ Ευρώπη».

Το ερώτημα σε αυτήν την ιστορία είναι ποιο τυγχάνει το πραγματικά σκανδαλώδες, απαράδεκτο και γελοίο: το ίδιο το γεγονός ή οι αντιδράσεις σε αυτό;

Πάμε στο γεγονός: ανήμερα της γιορτής του Αγίου Παϊσίου, πολλές χιλιάδες πιστών έχουν γεμίσει εκατοντάδες εκκλησίες ανά την επικράτεια για να γιορτάσουν τη μνήμη του. Σε μία από αυτές, στο Αγρίνιο, ο παπάς της ενορίας μεταξύ άλλων βγάζει ένα κάστανο, το οποίο συνιστούσε υλικό ενθύμιο από την παρουσία του αγίου: ο παπάς δεν είχε απλώς διαβάσει για τον Παΐσιο, δεν του είχαν μιλήσει άλλοι γι’ αυτόν ή δεν είχε δει κάτι στην τηλεόραση ή στο διαδίκτυο, μα τον είχε γνωρίσει προσωπικά ως φοιτητής, σε σχέση άμεση. Και από αυτήν την συνάντηση έμεινε υλικό ενθύμιο, να την θυμίζει: ένα κάστανο που του είχε χαρίσει ο άγιος. Μόλις ο παπάς εξέθεσε το μη προαναγγελθέν ενθύμιο, οι εκεί πιστοί ζήτησαν να το δουν από κοντά (και όχι ακριβώς «να το προσκυνήσουν», όπως οι συνήθεις διαδικτυακοί ημιεγγράμματοι αδολέσχησαν). Θυμίζουμε εδώ πως δεν αποδόθηκαν οποιεσδήποτε δεισιδαιμονικές υπερφυσικές δυνάμεις στο ενθύμιο κάστανο: ναι μεν ο ιερέας είπε πως έχει μείνει «αναλλοίωτο», μια ανθυπολεπτομέρεια του όλου περιστατικού, όμως οι πιστοί ζήτησαν απλώς να δουν το αντικείμενο που κάποτε είχε δωρίσει ο αγαπημένος τους άγιος — ούτε θαυματουργικές ιάσεις, ούτε οράματα, ούτε τίποτα τέτοιο.

Πάμε στις αντιδράσεις: πανελλαδική υστερία, διαδικτυακός θυμός και ψηφιακό σκώμμα. «Προσκυνούν κάστανα […] Μεσαίωνας […] Ευρώπη» — αλλά και κρούσματα περαιτέρω παροξυσμού: Continue reading «Το κάστανο είναι Διαφωτισμός»

Χρυσή Αυγή – το ομοιοπαθητικό1 φάρμακο του συστήματος

Δύο κάστες εθνοφυλάκων έχουν εμφανιστεί και ανταγωνίζονται στην καυχησιολογία∙ διεκδικούν την ηθική τους ανωτερότητα ο ένας απέναντι στον άλλον.

γράφει ο Γιώργος Παυλής

Παρακολουθώντας ένα βράδυ την τηλεοπτική εκπομπή «Στον Ενικό», άκουγα τις θέσεις των πολιτικών κομμάτων, αλλά και την προβληματική που έθεταν, παρατήρησα ότι όλες οι πλευρές είχαν παραδόξως δίκιο. Από τα δεξιότερα των δεξιών εδράνων της Βουλής των Ελλήνων έως το ΚΚΕ, όλες οι πλευρές, από την σκοπιά τους, ερμήνευαν το κοινό πράγμα, το κοινό συμβάν, με ένα τρόπο που ευσταθούσε.

Απέναντι σε αυτή την περίεργη ισορροπία δυνάμεων, αυτή την ησυχία που επικρατεί μέσα στο μάτι ενός κυκλώνα, καθώς όλες οι τάσεις κατατείνουν προς ένα σημείο βαθιά μέσα σ’ αυτόν –σημείο που ορίζεται μεν απ’ αυτές αλλά απορροφώντας την ενέργειά τους δε– ένιωσα αμήχανος διακρίνοντας  πίσω από την συνολική εικόνα του πολιτικού φάσματος, την παράσταση και αναπαράσταση μιας βαθειάς εθνικής, ιστορικής τραγωδίας, να έρχεται με την μορφή ενός γλυκού καλοκαιρινού αέρα, μιας τραγωδίας απάλαφρης.

Ένα βασικό ερώτημα: πώς το πολιτικό σύστημα της Continue reading «Χρυσή Αυγή – το ομοιοπαθητικό1 φάρμακο του συστήματος»

Βαρύτερα ειν’ τα ξένα

Δεν αποφασίζουμε όμως αν είμαστε με αυτούς που εκριζώνουν τους ανθρώπους ή με τους εκριζωμένους ανθρώπους.

Η μισή αλήθεια είναι πως, δεν έχουν «τελειωμό τα πάθια κ’ οι καημοί του κόσμου». Η άλλη μισή πως αυτή την σοφή παραδοχή την κάναμε δικαιολογία για την δική μας κακομοιριά. Την απόσταση μεταξύ της διαπίστωσης και της παραδοχής την καλύψαμε δρομαίως με απίστευτη ευκολία και αγοραίο κυνισμό. Χέρι που δεν μπορείς να δαγκώσεις… φίλησέ το, αποφανθήκαμε για να φέρουμε βόλτα το φίλιωμά μας με το κακό.

Παραψήλωσε ο νους μας και δεν λέει ούτε και τώρα να χαμηλώσει στο ύψος της καρδιάς που δεν γνωρίζει από δικολαβίες. Τίποτα. Κραταιή η προκατάληψη της προόδου που όλα τα αλέθει. Κι ας έχει περάσει σχεδόν μισός αιώνας από τότε που κάποιοι ξεκάθαρα μας επισήμαναν πως πήραμε την ζωή μας λάθος. Αυτοί έμειναν στο περιθώριο κι εμείς εγκλωβισμένοι στην αυταπάτη της νέας ειδωλολατρίας μας, συνεχίζουμε να πορευόμαστε σ’ έναν δρόμο που κατ’ εξακολούθηση διαψεύδει και τις διακηρυγμένες προθέσεις μας και τις ανομολόγητες φιλοδοξίες μας.

Παρά τις καθ’ όλα θεωρητικές μεγαλοστομίες μας για Continue reading «Βαρύτερα ειν’ τα ξένα»

Πούλα ρε, πούλα – κρατισμού απολογία

Να μην μείνει τίποτε στο αχαΐρευτο ελληνικό κράτος. Να μας αναλάβουν εξ ολοκλήρου οι ειδήμονες των Βρυξελλών και τα εδώ λαχανάκια τους.

του Θεόδωρου Ε. Παντούλα

Το ελληνικό κράτος και οι επιχειρήσεις του απασχολούσαν κι απασχολούν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι ζούσαν και ζουν τις οικογένειές τους (αλλά και τις οικογένειες του φούρναρη, του μανάβη, του δάσκαλου κ.λπ.) έχοντας ως εργοδότη τους το ελληνικό κράτος.

Το ελληνικό κράτος ήταν κι είναι προβληματικό αλλά είχε, κι όσο απέμεινε, έχει ακόμη έναν δημόσιο χαρακτήρα, δηλαδή τα κριτήριά του ήταν κι είναι περισσότερο κοινωνικά. Γι’ αυτό άλλωστε στήριζε την περιφέρεια και πολλές φορές πήγαινε εκεί που δεν πήγαιναν οι εργολήπτες των δημοσίων έργων. Είχε καλές (συχνά και προνομιακές) σχέσεις με τους εργαζόμενούς του, φορολογούσε εντός της χώρας τα κέρδη και, κυρίως, τα επένδυε εντός της κ.λπ. κ.λπ.

Το ελληνικό δημόσιο βεβαίως είχε κι έχει και πολλά προβλήματα. Πριν όμως αναζητηθούν θεραπείες των προβλημάτων οι εκ Λονδίνου κομπογιαννίτες (πολλές φορές υπότροφοι του ελληνικού κράτους και συχνότατα ισόβιοι τρόφιμοί του!!!) άρχισαν να μασουλάν (και να φτύνουν ολούθε) την καραμέλα των ιδιωτικοποιήσεων και της απελευθέρωσης της Αγοράς, που κατά τους ντεμέκ επαΐοντες πάντοτε ήταν, είναι και θα είναι το γιατροσόφι δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν!

Continue reading «Πούλα ρε, πούλα – κρατισμού απολογία»

Ευτυχώς που είμαστε στο €υρώ

Κι αν μας στενεύει το κοινοβουλευτικό κοστούμι, υπάρχουν πάντοτε οι πρόθυμοι τεχνοκράτες, που δεν υποκύπτουν σε κανέναν εκβιασμό, αφού είναι αυτοπροαίρετη η προσχώρησή τους στα κελεύσματα των Αγορών.

Πιθανώς η πολιτική σταδιοδρομία του απροσχημάτιστα ανακόλουθου Αλ. Τσίπρα (του πολιτικού απατεώνα που κέρδισε τις εκλογές υποσχόμενος να διώξει την Τρόικα και που εν συνεχεία ζήτησε από το εκλογικό σώμα να συναινέσει σε ό,τι ο ίδιος δεν είχε τον πολιτικό ανδρισμό να αρνηθεί) να τελειώσει σύντομα. Αλλά αυτό δεν ενδιαφέρει παρά μόνον τους οικείους του.

Αυτό που επίσης δεν πρέπει να ενδιαφέρει είναι ότι ο Αλ. Τσίπρας (επικουρούμενος από τον παλαιοκομματικό συρφετό, που τα σκάτωσε ήδη με τα προηγούμενα μνημόνια) έφερε μια συμφωνία πολύ χειρότερη από αυτήν που απέρριψαν προηγουμένως οι πολίτες.

Αυτό που θα έπρεπε να μας απασχολεί είναι η (αυτονόητη!!!) βία και βιά με την οποία δρομολογούνται ερήμην μας οι εξελίξεις. Όχι μόνο ο οικονομοτεχνικός αλλά και ο ηθικός Continue reading «Ευτυχώς που είμαστε στο €υρώ»

Το σύστημα τους σκοτώνει όλους – όχι μόνον τους φτωχούς

Το σημερινό μοντέλο ανάπτυξης κατάφερε να αισθάνονται άσχημα, ακόμη κι αυτοί που είναι καλά! Φανταστείτε οι άλλοι!

του Massimo Fini

Στην Ελβετία, μέσα σε λίγες εβδομάδες, αυτοκτόνησαν δυο μεγαλοστελέχη επιχειρήσεων. Ο Pierre Wauthier, 53 ετών, χρηματιστηριακός διευθυντής του ασφαλιστικού κολοσσού Zurich και ο Carsten Schloter, 49 ετών, επικεφαλής των τηλεπικοινωνιών Swisscom. Ο Wauthier ήταν πιεσμένος, αγχωμένος από την πίεση του προϊσταμένου του για την επίτευξη όλο και υψηλότερων στόχων και μην αντέχοντας πια, αυτοκτόνησε. Περισσότερο ενδεικτική είναι η περίπτωση του Schloter, ο οποίος έγραψε: «δεν μπορείς να είσαι απασχολημένος με την δουλειά εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, δεν μπορείς να διαγράψεις την οικογένεια, να ξεχάσεις τα παιδιά, δεν μπορείς να ξεχάσεις την ζωή».
Το σημερινό μοντέλο ανάπτυξης κατάφερε το θαυμαστό επίτευγμα να αισθάνονται άσχημα, ακόμη κι αυτοί που είναι καλά! Φανταστείτε οι άλλοι! Αιτία αυτής της κατάστασης είναι ο οικονομικός ανταγωνισμός, έννοια σχεδόν άγνωστη πριν την βιομηχανική επανάσταση, της οποίας οι καταστροφικές συνέπειες, είναι ενισχυμένες από την παγκοσμιοποίηση, φαινόμενο που επίσης εμφανίστηκε στα μέσα του 18ου αιώνα αλλά σήμερα έφτασε σε πλήρη ωριμότητα με την εξάπλωση του δυτικού μοντέλου ανάπτυξης σχεδόν σε όλες τις χώρες του κόσμου. Ανταγωνισμός μεταξύ ατόμων, ανταγωνισμός μεταξύ Continue reading «Το σύστημα τους σκοτώνει όλους – όχι μόνον τους φτωχούς»

Το ιερό στη ζωή και στο θάνατο του Φίλιππου Σέρραρντ

Η δε «μικρά ζύμη» –ο λόγος του μέσα στον υλικό φορέα του: τα βιβλία, το σπίτι που έκτισε με τα χέρια του, το περιβόλι, το αμπέλι, και κυρίως το εκκλησάκι τους που προσφέρεται για πεντζίκεια μεταμορφωτική ψηφαρίθμιση– θα εξακολουθεί να ζυμώνει τη ζωή μας.

του Ιωσήφ Ροηλίδη

Αν υπάρχει η περίπτωση ενός συγγραφέα, που έζησε ο ίδιος με βαθιά συνέπεια όλα όσα είπε με τα βιβλία του και που η ίδια η φιλοσοφία του, ή καλύτερα η θεολογία του, είναι το συμπύκνωμα της καθημέραν βιοτής του και της λειτουργικής εμπειρίας, αυτή είναι του μακαριστού Φίλιππου Σέρραρντ. Ο τρόπος με τον οποίο αποφάσισε να ζήσει δεν προερχόταν από ρομαντική προδιάθεση, όπως πολλές φορές αναφέρθηκε, ούτε αποτελούσε δήλωση συμμετοχής του σε κάποιο κίνημα επιστροφής στην φύση. Ήταν συνειδητή εφαρμογή στην καθημερινή ζωή όλων των πραγμάτων που μας φανέρωσε με τα βιβλία του. Ήταν μια «εν ετέρα μορφή» παιδαγωγία για όλους εμάς, που τα λόγια και οι σκέψεις μας συνήθως απέχουν τόσο πολύ από τις πράξεις μας και από τον modus vivendi μας.
Πόνεσε πολύ ο Φίλιππος. Η πορεία που ακολούθησε δεν ήταν καθόλου, μα καθόλου, εύκολη. Γιατί είναι βέβαια δύσκολο πράγμα να αναποδογυρίζεις ένα κραταιό και κυρίαρχο κοσμοείδωλο, αυτό που μας άφησε ως κληρονομιά η Αναγέννηση, και να μιλάς για τις τρομακτικές συνέπειες που έχει για την οικουμένη η πρακτική εφαρμογή αυτής της αναγεννησιακής εικόνας περί κόσμου. Δεν ήταν οικολόγος ο Φίλιππος, με την τρέχουσα έννοια, παρά τις κάποιες Continue reading «Το ιερό στη ζωή και στο θάνατο του Φίλιππου Σέρραρντ»