Χρυσή Αυγή – το ομοιοπαθητικό1 φάρμακο του συστήματος

Δύο κάστες εθνοφυλάκων έχουν εμφανιστεί και ανταγωνίζονται στην καυχησιολογία∙ διεκδικούν την ηθική τους ανωτερότητα ο ένας απέναντι στον άλλον.

γράφει ο Γιώργος Παυλής

Παρακολουθώντας ένα βράδυ την τηλεοπτική εκπομπή «Στον Ενικό», άκουγα τις θέσεις των πολιτικών κομμάτων, αλλά και την προβληματική που έθεταν, παρατήρησα ότι όλες οι πλευρές είχαν παραδόξως δίκιο. Από τα δεξιότερα των δεξιών εδράνων της Βουλής των Ελλήνων έως το ΚΚΕ, όλες οι πλευρές, από την σκοπιά τους, ερμήνευαν το κοινό πράγμα, το κοινό συμβάν, με ένα τρόπο που ευσταθούσε.

Απέναντι σε αυτή την περίεργη ισορροπία δυνάμεων, αυτή την ησυχία που επικρατεί μέσα στο μάτι ενός κυκλώνα, καθώς όλες οι τάσεις κατατείνουν προς ένα σημείο βαθιά μέσα σ’ αυτόν –σημείο που ορίζεται μεν απ’ αυτές αλλά απορροφώντας την ενέργειά τους δε– ένιωσα αμήχανος διακρίνοντας  πίσω από την συνολική εικόνα του πολιτικού φάσματος, την παράσταση και αναπαράσταση μιας βαθειάς εθνικής, ιστορικής τραγωδίας, να έρχεται με την μορφή ενός γλυκού καλοκαιρινού αέρα, μιας τραγωδίας απάλαφρης.

Ένα βασικό ερώτημα: πώς το πολιτικό σύστημα της Εμεταπολίτευσης2 κατάφερε εν μέσω της οικονομικής και κοινωνικής αποσύνθεσης να ατσαλώσει τα μέλη του σώματός του, αποφεύγοντας την κατάλυση αυτών και να ελιχθεί με τέτοια επιδεξιότητα απέναντι σε μια εξέγερση των πληβείων που είδαν το βιός τους να εξανεμίζεται, παραιτούμενοι  από  κάθε ελπίδα για ένα μερτικό στην αυριανή ημέρα;

Σε ένα όξινο περιβάλλον με εκθρονίσεις και ενθρονίσεις πρωθυπουργών, ατμόσφαιρα που οσμίζεται κανείς κενό εξουσίας, οι εδράσεις του κοινωνικού «φέροντος οργανισμού»3, παρουσίασαν σημαντικά σημάδια καθίζησης και προκάλεσαν ανησυχία. Πέρα από τις υπόλοιπες χρεοκοπίες, προστίθεται και η ιδεολογική. Οι κομματάρχες δεν έχουν τίποτα να προτάξουν ενώπιον των ψηφοφόρων τους, πέραν ίσως από την καλή οικονομική διαχείριση. Η ζωή του πολίτη μεταφράζεται και μεταποιείται αναλόγως, μέσα από ακατανόητα οικονομικά στοιχεία και μεγέθη, χάνοντας την αξιοπρέπειά της. Σ’ αυτό το ιστορικό σημείο, στις εθνικές εκλογές του Μαΐου  2012, το λαϊκό κίνημα της Χρυσής Αυγής εισέρχεται στην Βουλή των Ελλήνων.

Οι αντιδράσεις εντός του κοινοβουλίου αλλά και έξω από αυτό, είναι γνωστές σε όλους πάνω-κάτω. Εξ ενός στόματος, το πολιτικό σύστημα και όχι μόνο (για παράδειγμα, ακόμα και η μεσημεριανή τηλεοπτική εκπομπή της Τατιάνας Στεφανίδου) καταφέρεται ενάντια στο ναζιστικό και φασιστικό χαρακτήρα του κινήματος αυτού (όπως το αποκαλούν), χαρακτηρίζοντάς το εχθρό του πολιτεύματος και της δημοκρατίας μας.

Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα θυμίζει την κινηματογραφική ταινία του Φριτς Λανγκ, «Ο Δολοφόνος του Ντίσελντορφ». Ενώπιον ενός μιάσματος που μολύνει την μικρή μας πόλη, συνασπίζονται με σκοπό την εξόντωσή του, δίκαιοι και άδικοι, τίμιοι και κλέφτες, κυνόφρονες που απομύζησαν την Βελγίδα βυζάχτρα μαζί με άμεπτους και ευυπόληπτους λειτουργούς πάσης φύσεως. Μόνο που το μίασμα δεν είναι κάπου εκεί έξω, όπως στην ταινία, αλλά κάπου εκεί μέσα. Για την ακρίβεια τόσο μέσα, που φαίνεται να συμπληρώνει μια κατασκευαστική λεπτομέρεια στην άτρακτο ενός πολιτικού χαρταετού, που εδώ και χρόνια πετούσε στραβά με κίνδυνο να πέσει κάνοντας καπάκι, και μ’ αυτόν τον τρόπο να χαρίσει στο παρηκμασμένο συντακτικό εξουσίας το μεσουράνημά του για τα επόμενα 30 χρόνια.

Η πρώτη ομοιοπαθητική επενέργεια του εν λόγω ιάματος, αυτού του φαινομενικά περιγραφόμενου εσωτερικού εχθρού, είναι η μεταμόρφωση όλων αυτών που συνέδραμαν είτε ενεργητικά, είτε παθητικά στην φτωχοποίηση της Ελλάδος, σε δημοκράτες και αγωνιστές πρώτης τάξεως. Είναι το λεγόμενο «συνταγματικό τόξο». Ευμεθόδως και με λογική τάξη, οι άνθρωποι που τζογάρισαν τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων, εξέρχονται μέσα από την κολυμπήθρα του Σιλωάμ ως η μόνη λύση απέναντι στην οπισθοδρόμηση, απέναντι στο χάος που ελλοχεύει ανά πάσα ώρα και στιγμή. Είναι οι εκπρόσωποι του πολιτισμένου κόσμου.

Ακολουθώντας μια άψογη μιντιακή τακτική, η Χρυσή Αυγή αποκρούει επιτυχώς όλα τα βέλη των τηλεβόλων όπλων της ηθικοπολιτικής συγκλήτου, ψέγοντας τις υπόλοιπες πτέρυγες του κοινοβουλίου ως υπεύθυνες για την κατάλυση της δημοκρατίας. Κορυθαίολοι4 ομηρικοί ήρωες και ρέπλικες οπλαρχηγών της επαναστάσεως του 1821, οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής ενσαρκώνουν με τις πολεμικές τους  ιαχές  την οργή του προδομένου πόπολου. Στην αντιπολιτευτική ρητορική της, δεσπόζουν οι λέξεις πατρίδα, έθνος, προδοσία, όπως και η κλασική ρητορική παλαιότερων εθνικιστικών-ακροδεξιών σχημάτων περί φυλετικής ανωτερότητας, λες και ο άνθρωπος είναι ράτσα σκύλου, διανθισμένες με στρατιωτική σικάτη περιβολή.

Πού ήταν όμως όλοι αυτοί οι τύποι όπως και οι ψηφοφόροι τους, τον καιρό που η μικρή και ανύπαρκτη πολιτεία μας έτρωγε τον Λωτόν και έπινε την Λήθην; Μια ωραία πρωία, 500.000 Έλληνες ξύπνησαν και άρχισαν να βάλουν διά μανίας ενάντια σε όλους αυτούς που εκπόρνευσαν το μεγαλείο της μητέρας Ελλάδας. Δεν ήταν όλοι αυτοί θιασώτες του φοβερού πάρτι, σε όποια θέση της κοινωνίας και αν βρίσκονταν; Δεν τράφηκαν και αυτοί από το αυγό του φιδιού; Δεν ήπιαν και αυτοί από το γάλα της καρδάρας που τόσο γενναιόδωρα μας προσέφεραν οι δυνατοί;

Από την άλλη πλευρά αυτού του ηθικού μπραντεφέρ (ποιος αγαπά την μαμά Ελλάδα περισσότερο;) αναπτύσσεται μια αντίστοιχη ρητορική αριστερής καταβολής: θάνατος στους φασίστες, έξω οι νεοναζί, οι χουντικοί κ.τ.λ. Δύο κάστες εθνοφυλάκων έχουν εμφανιστεί και ανταγωνίζονται στην καυχησιολογία∙ διεκδικούν την ηθική τους ανωτερότητα ο ένας απέναντι στον άλλον. Πώς όμως μπορεί να ιδρυθεί μια πολιτεία δικαίου από πολιτικούς ή πολιτικές τάσεις που τα θυμικά τους μανόμετρα είναι τόσο ευαίσθητα; Πώς μπορεί κάποιος να είναι δίκαιος και ταυτόχρονα να επιθυμεί την εξαφάνιση από προσώπου γης του άλλου; Ο ένας διοργανώνει μασκαράτες στο άγαλμα του Λεωνίδα, οικειοποιείται πλήρως όλα τα ιερά και όσια μιας αγιογραφίας της Ελλάδος, από τα άντερα κυριολεκτικά βγαλμένη, ενώ ο άλλος είναι προαιώνιος υπερασπιστής του πολιτισμού, των δικαιωμάτων των αδυνάτων… και φυσικά αν τολμήσεις και ειπείς την λέξη πατρίδα ή εθνικός ύμνος, είσαι φασίστας και πιθανότατα ομοφοβικός.

Τα παραπάνω σχήματα, θα μπορούσαν να αναγνωσθούν ως τα προεόρτια ενός εθνικού διχασμού που θεμελιώνεται για τα καλά μέσα στην ιστορική παρασκιά, σε ένα ημιφωτισμένο εκτάριο του χρόνου. Και αν αυτός ο διχασμός είναι μια φενάκη, ή χειρότερα, η φτηνή πλαστογράφηση μιας παλιάς σελίδας της ιστορίας μας, δεν παύει να  λειτουργεί πολιτικά όπως το βασιλικό σκήπτρο του Οδυσσέα, που ξυλοφόρτωσε τον κακόμοιρο Θερσίτη5 καθώς αυτός –ένας απλός στρατιώτης– τόλμησε να ορθώσει το ανάστημά του μπροστά στον Αρχηγό των Αρχηγών, τον Αγαμέμνονα. Μήπως αυτές οι φαινομενικά αντίθετες τάσεις, αποτελούν δομικά και λειτουργικά χαρακτηριστικά του ίδιου πράγματος, κάνοντας μία βρωμερή εκδούλευση σε έναν τρίτο φορέα εξουσίας; Η παλαιά  δημοκρατική ντίβα που αποσύρθηκε στα καμαρίνια του θεάτρου μιας και επευφημήθηκε αρκούντως από την πλατεία  μέχρι και τα ψηλά θεωρεία αυτού, θα επανέλθει δριμύτερη στην σκηνή, αλαζονική και εντέχνως χολωμένη φορώντας την τήβεννο του τυράννου πια, συνοδευόμενη από τους καινούργιους καβαλάρηδες του ιστορικού κύματος, την θλιβερή κουστωδία των Νεοφιλελευθέρων, των Λογικών, αυτών των μικρών παιδιών που οι μπακάληδες των Βρυξελλών τα στέλνουν να εισπράξουν τον λογαριασμό και τις τρομερές υπεραξίες. Δεν είναι τίποτε άλλο βεβαίως παρά οι μεσάζοντες, οι καφκικοί, άλαλοι δολοφόνοι του Πύργου.  Τα ψυχοπαίδια τους εσπούδασαν εις τας Αγγλίας, τας Γερμανίας, τας Γαλλίας με τα λεφτά του μπαμπά που ήταν «εμεταπολιτευτής», ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΚΚΕ, ΠΑΣΟΚ  δηλαδή,  αλλ’ αυτοί δεν έχουν καμία σχέση μ’ αυτό. Σύσσωμοι θα καταφέρουν την ανακατάληψη του κέντρου, και με ελεγχόμενες εκρήξεις θα αφομοιώνουν πότε από δεξιά ή δεξιότερα των δεξιών και πότε αριστερά και αριστερότερα, θα διατηρούν την ιστορική χρονοκάψουλα που περιβάλλει την Ελλάδα σε θερμοκρασία απολύτου μηδενός, αλφαδιασμένη  και ακινητοποιημένη πλήρως.

Σε αυτό το θεατροκρατικό πολίτευμα που μοιάζει με βραζιλιάνικο «ριάλιτι», η απομυθοποίηση είναι η χειρότερη παρενέργεια αλλά και ξαρρωστικό μαζί. Ελλείψει ενός μεγάλου οράματος, μιας θεϊκής βουλής όπως η Άτη6, μιας σκοτοδίνης που θα θολώσει τα μάτια του, ο φτωχός Θερσίτης θα κάτσει ήσυχος στην γραμμή του, στην άθλια ιδιωτεία του.

Ούτως ή άλλως, αέρας επανάστασης δεν σηκώνεται πια, εκτός εάν του κόψουν το Wi-Fi. Αλλά του το ’ταξαν κι αυτό. Θα έρθει ή στιγμή που σε όλη την χώρα θα υπάρχει Wi-Fi. Δεν θυμάμαι πού και πότε είχα δει ένα μελανόμορφο αγγείο του αρχαίου ελληνικού κόσμου, που πάνω του εμφανιζόταν ο μυθικός Ηρακλής να σαϊτεύει την Λερναία ΄Υδρα και πίσω της στεκόταν ο Άδης. Κάποιες φορές που το σκέφτομαι με πιάνει δέος από το μεγαλείο της εικόνας. Άλλες πάλι βάζω τα κλάματα. Η πιο συνήθης κατάσταση είναι να σκαλίζω την μύτη μου, σαν να παρακολουθώ το κυριακάτικο ποδοσφαιρικό ντέρμπι.

1 Tο 1796, ο Σάμουελ Χάνεμαν επινοεί μια εναλλακτική μέθοδο θεραπείας ασθενειών του ανθρώπινου σώματος, την «ομοιοπαθητική ιατρική». Η αρχή αυτής της γνωσιοθεωρίας και αργότερα  μεθοδολογίας της Ιατρικής, είναι η θεραπεία διά της οδού της πρόκλησης στον ίδιο τον οργανισμό, αυτού του ιδίου συμπτώματος που την προκάλεσε, (similia similibus curantur), δηλαδή τα όμοια με όμοια θεραπεύονται (Wikipedia).

2 Eμεταπολίτευση  Ιστορική περίοδος που ακολούθησε χρονικά την πτώση της χούντας στην Ελλάδα. Η μελέτη της προκαλεί στομαχικές διαταραχές, ναυτία και τάση προς εμετό, καθώς κατά την διάρκειά της, αντί να αξιοποιηθεί η επανάκτηση των ατομικών ελευθεριών, οικοδομήθηκαν οι βάσεις για την πολιτική αθλιότητα των επόμενων ετών. Κομπλεξικό, εκδ. ΣΥΡΤΑΡΤΑΡΑ.

3 Φέρων οργανισμός Σκελετός οικοδομικού κτιρίου.

4 Κορυθαίολος  Προσωνύμιο αποδιδόμενο στον ομηρικό ήρωα Έκτορα. Ο σείων την περικεφαλαία. Κωστή Παπαγιώργη, Η ομηρική μάχη. Εκδ. Καστανιώτη.

5 Θερσίτης: ταπεινής καταγωγής ομηρικός ήρωας. «Όταν είσαι λαός, δεν λογαριάζεσαι» G.GLONTZ, Η Ελληνική πόλις. Εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ.

6 Η Άτη ήταν θεότητα της ελληνικής μυθολογίας, ενσάρκωση της βλάβης. Στα αρχαία ελληνικά η λέξη άτη σήμαινε τη «σύγχυσιν φρενών», την απερισκεψία που οφειλόταν σε πλάνη που απέστελναν οι θεοί. Η Άτη ήταν η προσωποποίηση της βλάβης του μυαλού και των απερίσκεπτων πράξεων, καθώς και των αποτελεσμάτων αυτών των πράξεων. Οδηγούσε τόσο τους ανθρώπους, όσο και τους θεούς, στην παρεκτροπή και σε ανεύθυνες πράξεις. Η Άτη ήταν συμφορά που χτυπούσε κατακέφαλα, τυφλώνοντας το νου και επιφέροντας την καταστροφή.(Wikipedia).

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s